Terug naar hoofdinhoud

Spotlight

Richard Veld

Richard Veld

Deze week Richard Veld uit Curaçao, chef en eigenaar van een restaurant in Amersfoort.

"Ik ben eigenlijk naar Nederland gekomen voor de zeevaartschool. Ik had op Curaçao de koksopleiding gedaan en werkte in de horeca, maar ik wilde eigenlijk iets anders. Zeevaart leek me ook spannend als vak. Na twee, drie maanden ben ik gestopt en weer in de horeca beland. Ik heb daarna vrijwel altijd gewerkt als kok in restaurants of als mede-eigenaar: Kasteel de Hooge Vuursche in Baarn, De Lokeend in Vinkeveen, verschillende restaurants. Ik wisselde als ik weer verder wilde. Ik wilde verder groeien, kon ergens anders meer geld verdienen of zag een nieuwe uitdaging. Ik haalde mijn diploma's voor Food & Beverage en Leermeester. Maar koken is toch echt mijn ding. Mooie gerechten op mooi servies. Sinds twee jaar ben ik eigenaar en chef kok van restaurant De Monnikendam in Amersfoort. Mijn vrouw werkt ook in het restaurant. Het is hard werken, maar ik ben niet anders gewend. 's Ochtends ga ik weg, 's nachts kom ik terug. Zes dagen per week. Mijn kinderen willen nooit de horeca in en vragen me wel eens of ik gek ben. Maar als je een onderneming hebt, dan moet je er ook zijn. Want anders heb je een probleem.

Obstakels

''School was niet echt iets voor mij. Mijn redding was een stage bij het Plaza Hotel op Curaçao. 
Er werkte daar een heel beroemde Franse chef kok die twee keer per maand van Frankrijk naar Curaçao vloog. Zo is mijn interesse in koken ontstaan. Voor mij is het Plaza Hotel een groot opleidingscentrum geweest. Het hotel had toen alles wat je nodig had; een eigen bakkerij, een eigen slagerij. Die kok zorgde ervoor dat alle ingrediënten beschikbaar waren, rechtstreeks uit Frankrijk. Nederland had daarom niets nieuws voor mij als het gaat om producten. Ik kende ze allemaal al uit het hotel.''

Inspiratie

''Ik heb veel kookboeken en ga regelmatig uit eten. Proeven waar mijn collega's mee bezig zijn en kijken welke kant ik op wil. Je eerste gevoel voor smaak krijg je natuurlijk van thuis mee. Mijn moeder is altijd aan het koken. Het maakt niet uit of ik haar overdag of 's nachts bel, ze staat altijd in de keuken. Mijn ouders vinden mijn gerechten vaak helemaal niets, maar dat vind ik niet erg want ik weet wat ze gewend zijn. Het is voor veel mensen lastig om gerechten te waarderen die buiten hun comfort zone liggen. Zelf heb ik nooit veel interesse gehad in de Caribische of Creoolse keuken. Het is voor mij altijd de Franse keuken geweest. Die keuken varieert van boers tot verfijnd. Voor mij draait het vooral om mooie kleine gerechtjes, om de smaak. Ik wil de smaak van een product naar boven brengen. Ik wil mensen laten genieten van een mooie langoustine of een terrine van eendenlever. Dat is voor mij uit eten gaan en genieten.''

Advies

"Het is belangrijk om je eigen weg te kiezen. Je hoeft niet perse hetzelfde te doen als je buurvrouw of buurman, want dat past misschien wel helemaal niet bij jou. Open staan voor mogelijkheden dus. En het komt niet vanzelf aanwaaien. Je zult keihard moeten werken om te bereiken wat je wil of dat nu op eigen kracht of met gebruik van je netwerk is. Dat werkt in Nederland hetzelfde als op de Antillen.''

Germaine Maduro

Germaine Maduro

Deze week Germaine Maduro, die zich voorbereidt op haar terugkeer naar St. Eustatius.

"Officieel ben ik geboren op Curaçao tijdens een vakantie van mijn ouders, maar ik kom uit St. Eustatius. In 2015 was ik er voor het laatst, nadat mijn vader was overleden. Mijn moeder woont er nog steeds. Ik was negen jaar manager van het postkantoor op St. Eustatius na een HBO-studie management en de business administration in Rhode Island. Het was een leuke, uitdagende baan, waarin ik voortdurend met plannen moest komen om onze diensten uit te breiden. Mijn eerste baas gaf me de verantwoordelijkheid en dat vertrouwen. Hij noemde mij zijn ogen en oren op het eiland. Dat veranderde bij zijn opvolger. Ik won twee rechtszaken, maar kreeg mijn oude functie niet terug. Ik kreeg ook nog te maken met huiselijk geweld en in 2004 vluchtte ik met mijn kinderen naar Nederland."

Obstakels

"Ik moest opnieuw beginnen, helemaal onderaan. Een huis zoeken en werk vinden. Ik werkte als postsorteerder bij Post NL en in kinderdagverblijven in Den Haag en Delft. Ik hielp bij het opzetten van een gastouderbureau en een thuiszorgbureau. Het viel niet altijd mee. In Delft werden mijn kinderen gediscrimineerd en het thuiszorgbureau liet me in de steek door mijn contract niet te verlengen. Maar ik zie die tegenslagen juist als een extra motivatie om door te gaan. Elke stap beschouw ik als een leermoment. Het is belangrijk om afspraken altijd op papier te zetten. Als je een mondelinge afspraak maakt, dan hebben mensen na verloop van tijd opeens aan geheugenverlies. Ik heb ook geleerd om mijn eigen doel voor ogen te houden. Want als ik me ergens op mijn gemak voel, dan vergeet ik mijn eigen doel en ga ik andere mensen helpen. Dat moet ik dus niet doen. Ik help wel, maar denk ook aan mijn eigen plan. Ik werk nu drie dagen per week als vrijwilliger bij een organisatie voor maatschappelijke ondersteuning. Ik schrijf brieven, help mensen bij de aangifte van hun belastingen, ik doe boodschappen. En ik spaar tegelijkertijd om terug te gaan naar St. Eustatius.''

Inspiratie

''Ik heb altijd gedroomd van een eigen internaat voor kinderen op St. Eustatius. Een internaat is hard nodig. Nu worden kinderen nog naar Bonaire gestuurd en soms naar Nederland, vroeger gingen ze naar Curaçao. Voor mijn studie business administration deed ik de opleiding kind- en jeugdzorg op Curaçao en kwam ik veel in internaten. Ik zag hoezeer de kinderen van de Bovenwinden moesten integreren. Het is een hele omschakeling voor kinderen, die soms pas vier zijn. Het is veel beter om kinderen op te vangen in hun eigen omgeving. Ik spaar dus voor mijn eigen kinderinternaat op St. Eustatius, want ik wil die kinderen helpen. Met een boekhouder werk ik aan een plan.''

Dankbaar

''Mijn dochters en mijn zoon geven me energie. Ze geven me steun en moedigen me aan om door te gaan. Ik wil ze ook iets te bieden hebben. Ik bid ook veel. Ik noem mezelf meer spiritueel dan religieus. Ik ben wel verbonden aan een religie, maar dat is minder belangrijk dan het hebben van een eigen band met God. Die heb ik. In 2004 maakte ik een afspraak met God. Ik zou terug gaan naar St. Eustatius als ik niet binnen vijf jaar een sociale woning vond. Het aanbod voor het huis in Delft kreeg ik vijf jaar later, echt op het laatste moment. Ik ben blij dat ik toen ben gebleven. Ik heb zoveel bijgeleerd in de jaren daarna, dat ik ook meer terug kan geven als ik weer naar St. Eustatius ga.''

Advies

''Als je naar Nederland komt, is het belangrijk dat je zo snel mogelijk op je eigen benen staat, dat je zelfstandig bent. En als je tijdelijk bij iemand anders woont, dan zul je een bijdrage moeten leveren. Niet omdat het gevraagd wordt, maar gewoon uit jezelf. Verder is er niet meer nodig dan geloof in jezelf en het volgen van je gevoel.''

Donaties

Wilt u een gift of donatie doen

Zelfs de kleinste giften zijn voor ons van grote betekenis.