Terug naar hoofdinhoud

Spotlight

Tishelle Daniel Ocan Caribisch St Maarten

Tishelle Daniel

In de laatste Spotlight aandacht voor Tishelle Daniel uit St. Maarten, basisarts en op weg naar haar specialisatie in oogheelkunde.

"Al als kind wilde ik arts worden. Ik heb astma en ben een aantal keren opgenomen in het ziekenhuis, waarvan een keer met een longinfectie. Dat maakte indruk; de dokter die me beter maakte, maar ook de ervaring hoe het is om ziek te zijn als kind. Ik wilde dus kinderarts of longarts worden. Met een ministersplaats begon ik aan de studie geneeskunde aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. De eerste drie jaar bestonden vooral uit volgen van lessen en de laatste drie jaar uit het lopen van coschappen, waaronder twee stages in het ziekenhuis van St. Maarten. Vorig jaar haalde ik mijn diploma als basisarts, dus junior doctor. Tijdens mijn opleiding kwam ik erachter dat mijn interesse bij oogheelkunde ligt. Ik hou ervan om te werken met medische apparatuur. Ik hou van operaties, zoals het aanbrengen van een nieuwe lens of de correctie van een ooglid. Bovendien kan ik mensen echt helpen, want iedereen vindt het belangrijk om goed zicht te hebben. Oogheelkunde heeft die combinatie van een praktische aanpak en hulp aan mensen. Het speelt mee dat oogartsen nodig zijn op St. Maarten. Op dit moment werk ik een dag per week op de afdeling oogheelkunde van het Haags Medisch Centrum en vier dagen in de ouderenzorg. Volgend jaar ga ik full time als basisarts werken in een kliniek voor oogheelkunde in Utrecht en me specialiseren. Ik ben dus bijna waar ik uiteindelijk wil zijn.''

Obstakels
 
"Ik ben heel kritisch voor mezelf. Er waren meerdere momenten van zelfreflectie tijdens mijn studie. Op St. Maarten was ik een van de slimsten van de klas. In Nederland kwam ik terecht in een groep van 300 jongeren die allemaal het slimste van hun middelbare school waren. Ik moest eraan wennen dat ik opeens gemiddelde punten haalde. Soms zelfs beneden gemiddeld, want ik moest nog wennen aan zelfstandig wonen in een nieuw land met een andere cultuur en een andere taal. Veel Nederlandse studenten hadden een voordeel omdat hun ouders ook arts waren. Ik kwam naar Nederland als perfectionist, maar ik zou mijn studie niet gehaald hebben als ik dat was gebleven. Ik moest accepteren dat ik mijn best moest doen, maar niet perse de beste moest zijn.''

Dankbaar
 
''Mijn doorzettingsvermogen heb ik van mijn moeder en de focus van mijn vader. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik kon studeren en me tijdens mijn studie altijd gesteund. Als ik een tentamen niet meteen haalde, dan zou het wel lukken bij de herkansing. Ze zorgden dat ik jaarlijks naar St. Maarten kon. Aan het einde van mijn eerste jaar ging het zelfs om een extra ticket. Ik had namelijk twee herkansingen, waarvan ik er minstens een moest halen om naar het tweede jaar te kunnen. Maar ik had ook een ticket, die ik niet kon annuleren of omboeken. Nadat ik een herkansing haalde, hebben mijn ouders een nieuw ticket gekocht. Ik ben ook mijn vriend dankbaar. Acht jaar geleden kwamen we samen naar Nederland en inmiddels zijn we verloofd en wonen we samen. Met zijn positieve houding steunt hij me op momenten dat ik kritisch ben op mezelf.''

Helpen

''Ik voelde me na orkaan Irma schuldig dat ik niet kon helpen op St. Maarten, waar ik in augustus nog was geweest voor vakantie. Er was geen behoefte aan basisartsen en als gewoon vrijwilliger zou ik vooral een extra persoon zijn die eten, water en onderdak nodig zou hebben. Ik besloot uiteindelijk om vanuit Nederland te helpen. Ik was een van de personen waar mensen hulpgoederen naar toe konden sturen voor de actie Make St. Maarten Great Again. Die hulpgoederen hebben we verpakt in dozen en naar St. Maarten gestuurd. Het was inspirerend om te zien hoeveel we in een korte tijd konden organiseren. Overigens wil ik nooit meer meemaken dat er iets op St. Maarten gebeurt, terwijl ik hier ben.. Ik weet dat het raar klinkt, maar ik wil liever daar zijn.''

Inspiratie

"Wie veel krijgt, moet veel geven. Ik kreeg de kans om een opleiding te volgen en levenservaring op te doen buiten St. Maarten. Mensen met minder kansen moet ik dus helpen. Ik zie mezelf les geven op scholen. Niet alleen over oogzorg, maar breder over gezondheid en preventie. Dat ik terug ga naar St. Maarten is honderd procent zeker. Ik mis de sfeer en de cultuur. Natuurlijk gaat niet alles goed op St. Maarten, maar dat maakt ons juist sterker. We hebben veerkracht. In Nederland lijkt alles om werk te draaien en om de plannen voor volgende maand en volgend jaar. Om bewuster in het heden te leven, verdiep ik me in mindfulness. Op St. Maarten gaat dat vanzelf. Men focust op het heden en op familie. Tegelijkertijd is men op St. Maarten bang voor verandering. In Nederland is dat juist iets positiefs. Ik hoop dat ik die opvatting mee terug kan nemen.''

Advies
 
"Groei vindt niet plaats in een rechte lijn. (Growth doesn't happen in a straight line.) Dat is op dit moment mijn motto en mijn advies aan anderen. Het is normaal dat er tegenslagen zijn. Het enige dat je kunt doen is je doel voor ogen houden en ervoor gaan. Zelfs als je het eng vindt of als het de eerste paar keer niet goed gaat. Volhouden.''
Kizzy Janga Ocan Spotlight Caribisch Bonaire

Kizzy Janga

Deze week Kizzy Janga, apothekersassistente en gepassioneerd danseres uit Bonaire.

"Bonaire is mijn eiland, mijn parel. Mijn jeugd was geweldig. Er was geen noodzaak om snel op te groeien. Als tiener werd ik verkozen tot Miss Teen Bonaire, zodat ik mijn eiland mocht vertegenwoordigen en promoten in het buitenland. Op die manier ontdekte ik mijn liefde voor dansen en de Caribische cultuur. In Nederland zat ik acht jaar in het bestuur van Stichting Rinconlanda, die Dia di Rincon organiseert, en help ik de organisatie Ban Boneiru Bèk op de jaarlijkse Emigratiebeurs in Houten. We richten ons op mensen die een echte bijdrage willen leveren aan de ontwikkeling van Bonaire. Het promoten van Bonaire is erg leuk en een passie, maar het is nooit een carrièrekeuze geweest. Ik heb nooit aan die richting gedacht, omdat ik ook talent had voor scheikunde en een passie om mensen te helpen. Na de middelbare school koos ik de opleiding voor apothekersassistente. Eerst een jaar in Aruba en daarna in Nederland. Inmiddels werk ik bijna vijftien jaar bij een apotheek in Tilburg. Toen ik begon maakten we nog zelf medicatie en inmiddels zijn we meer bezig met administratie, maar ik kan mijn ei kwijt in andere dingen. Zo zit ik in het bestuur van de Apothekersassistenten Scholings Kring, ASK, voor de na- en bijscholing voor apothekers assistenten. Ook was ik begonnen aan de HBO-opleiding voor farmaceutisch consulente. Ik kan hem nu niet afmaken door bezuinigingen, maar ik ben vastberaden om hem in de toekomst wel af te ronden.''

Obstakel

"Het eerste jaar in Nederland was zwaar. Ik kwam zonder ondersteuning van de studentenorganisaties naar Nederland en kende eigenlijk niemand. Mijn broer studeerde wel in Nederland, maar liep net dat jaar stage in Spanje. Het was lastig om een kamer te vinden in Tilburg en te ontdekken hoe alles in Nederland gaat. Bovendien liep het fout met mijn studiefinanciering. Het lukte me niet om aan te tonen dat ik als kind van een alleenstaande moeder recht had op extra financiering. Bureaucratie. Ik had eigenlijk niet het gevoel dat men mij echt wilde helpen. Een aantal maanden had ik dus te weinig geld, waardoor het ook niet goed op school ging. Ik had een huurachterstand en moest stuivers tellen om rond te komen.
Mijn moeder voelde zich schuldig. Zij had me naar Nederland gestuurd om volwassen te worden. Ze vroeg of ik terug wilde komen naar Bonaire, maar ik wilde het niet opgeven. Mijn doel was het halen van een diploma. Zonder dat mijn moeder het wist, leende ik van een kennis geld voor de huur en ben ik gaan werken. Gewoon uitzendbaantjes. Ik ontdekte dat ik mijn opleiding ook kon combineren met werk, dus ik solliciteerde bij een apotheek en ging in de avonduren naar school. Versneld, in twee jaar tijd, haalde ik mijn diploma. Die ervaring heeft me hard gemaakt en vastberaden om te vechten voor mijn doel. Overigens kreeg ik nog hulp van een tante bij het vinden van een kamer. Ik zou oorspronkelijk in Utrecht gaan wonen. Gelukkig ging dat niet door, want in Tilburg heb ik kamer overgenomen van een jongen die later mijn man werd en de vader van mijn kinderen.''
 
Dankbaar
 
"Mijn moeder is mijn grote voorbeeld. Als alleenstaande moeder heeft als lerares altijd hard gewerkt Inmiddels is ze met pensioen, maar nog steeds wordt ze door veel mensen juffrouw genoemd. Ze blijft ook actief. Ze was betrokken bij het Pensioenfonds Caribisch Nederland en nu bij Ban Boneiru Bèk. Omdat ik inmiddels zelf moeder ben, begrijp ik veel beter voor welke uitdagingen zij stond. Mijn man is militair. Vooral als hij is uitgezonden, merk ik hoeveel energie en tijd het kost om goed voor een gezin te zorgen. Mijn man ben ik dus dankbaar voor zijn betrokkenheid en zorg. En het goede voorbeeld dat hij geeft aan mijn zoons.''

Inspiratie
 
"Dansen blijft een van mijn passies. Met een aantal moeder en studentes vormen we de dansgroep Vania Cariabe. We dansen een variatie aan cultuur dansen. Het zijn dansen die zich blijven ontwikkelen. Het is een uitlaatklep, want wie houdt er niet van om met zijn billen te schudden. Het is daarnaast mijn contact met mijn Bonairiaanse roots. Het is wie ik ben. Ik hou van vrolijkheid en vreugde. Toen ik net in Nederland was, moest ik echt eraan wennen dat ik iets meer ingetogen moest zijn. Het is niet gebruikelijk om goedemorgen of goedemiddag tegen iedereen te zeggen als je ergens binnenkomt. Maar in de apotheek zijn ze inmiddels aan me gewend. Cliënten vragen vaak specifiek naar dat vrolijke meisje.''

Helpen
 
"Als je elke dag iemand kan helpen en blij kan maken, waarom zou je dat dan niet doen? Iemand een paraplu lenen omdat als het hard regent. Maar ook in mijn werk. Ik vind het leuk en belangrijk om alle tijd te nemen voor cliënten van de apotheek. Daarom was de opleiding voor farmaceutisch consulente met vakken als anatomie en farmacologie interessant. Als je de kennis over cellen en hormonen combineert met kennis over medicijnen en de persoonlijke informatie van cliënten, dan kun je mensen veel beter helpen. Het wordt bijvoorbeeld duidelijk waar klachten over duizeligheid vandaan komen. Daarnaast is het belangrijk om een sfeer te creëren waarin mensen over hun medicijngebruik durven te praten. Zeker op de eilanden is dat nog een taboe.''

Advies
 
"In het algemeen zou het fijn zijn als mensen wat toleranter naar elkaar zijn. Volg daarnaast je eigen passie en loop niet met anderen mee. Als je het gevoel hebt dat iets niet bij je past, vertrouw dat gevoel dan en kies ervoor om jezelf te zijn en te blijven. Ik waardeer het altijd als mensen dat doen, want dan voel je ook dat ze echt en oprecht zijn. En geniet van het leven. Carpe Diem.’’
Ocan's Spotlight Edrieena Brandao Caribisch Statia

Edrieënna Brandao

Deze week Edrieënna Brandao uit St. Eustatius, student aan de lerarenopleiding voor Gezondheidszorg en Welzijn met een fascinatie voor onderwijs.
 
"St. Eustatius is een paradijs. Dat waardeer ik nu meer dan als puber. Het heeft alles in zich om een Utopia te zijn, zeker in vergelijking met grotere landen. Na behalen van mijn HAVO-diploma op St. Eustatius volgde ik het VWO op Curaçao, waar ik trouwens officieel geboren ben. Het was niet wat ik had verwacht. Ik was onvoldoende voorbereid voor de stap van HAVO naar VWO. Er zaten gaten in mijn kennis en ik had de verkeerde studiehouding. Dus naast de gewone lesstof moest ik veel inhalen.
Ik had altijd interesse in het onderwijs, maar door mijn ervaringen als scholier besloot ik om iets anders te doen. Na het behalen van mijn VWO diploma wilde ik een tussenjaar. Ik werkte een jaar als assistent voor jeugd- en jongerenprojecten van de overheid op St. Eustatius. In 2015 probeerde ik psychologie aan de Universiteit Leiden. Na me twee jaar te vervelen in de bibliotheek, heb ik me aangemeld voor de opleiding Docent Gezondheidszorg en Welzijn. Toch weer het onderwijs. Het niveau spreekt me niet aan. Er wordt op het HBO niet stilgestaan bij ontwikkelingen binnen de onderwijswetenschap en er is geen ruimte voor diepe analyses. Maar ik ben blij met de mix van theorie en praktijk.

Ik heb twee rolmodellen, toevallig een op Curaçao en een op St. Eustatius. Ze zijn bevoegd en bekwaam op het gebied van onderwijs en zorg. Ze hebben alles onder controle als ze in mantelpak een vergadering bijwonen, maar ze kunnen makkelijk omschakelen en daarna bier drinken en domino spelen bij een snek. Ik wil net als zij ook zo makkelijk kunnen wisselen en met iedereen om kunnen gaan.''

Inspiratie

" Mijn interesse ligt bij het onderwijs. Wat werkt wel en wat werkt niet op St. Eustatius, in Europa of Amerika? Er wordt veel geld geïnvesteerd in onderwijs met de verwachting dat het goed is voor de kinderen, maar ik weet dat het beter kan. Op de middelbare school was ik het 'slimme meisje', maar ik had gewoon aanleg om toetsen goed te maken. Op de universiteit had ik opeens last van faalangst en raakte ik in paniek bij toetsen, zodat ik minder goede cijfers haalde. Ben ik dan opeens minder intelligent? Nee, er is geen relatie tussen aanleg om toetsen te maken en intelligentie. Hierna wil ik een masters in onderwijswetenschappen gaat doen. Mijn doel blijft dus om iets te betekenen voor het onderwijs. Het liefst op grote schaal, maar in ieder geval op mijn eigen eilanden. ''

Obstakel

"Studenten uit het Caribisch gebied zijn bijna gedoemd om te mislukken. Vol verwachting komen we aan in Nederland, maar we ontdekken snel dat onze voorbereiding onvoldoende was. De studielening is niet genoeg en we leven met de angst voor een hogere studieschuld als we van studie wisselen. We worden behandeld als idioot, omdat we de logica niet zien van het verschil tussen 'de deur' en 'het deur'. Er zijn docenten die een verband zien tussen competentie en beheersing van de Nederlandse taal. Er zijn docenten die zeggen dat mensen in andere landen niet beter weten, terwijl ze dingen gewoon anders bekijken. Dit is het toppunt van arrogantie en het wordt structureel ontkent. Dit frustreert me enorm. Ik probeer niet elke keer in discussie te gaan. Ik zoek liever mensen op die op dezelfde frequentie zitten als ik. Ik denk dat iedereen dat nodig heeft. Het is makkelijker om dit leven te overleven als er mensen zijn die je begrijpen.'' 

Helpen 

"Ik help graag. Niet perse omdat ik het goed wil doen, maar omdat ik wil dat dingen goed gaan. Mijn opleiding biedt weinig uitdaging, maar er zijn genoeg andere mogelijkheden om met onderwijs bezig te zijn. Ik doe mee aan projecten van de stichting WeConnect, die jongeren helpt om met succes iets te betekenen voor de eilanden. Ik ben benaderd door een studenten vereniging, die studenten en young professionals stimuleert in hun ontwikkeling tot volledig mens. Verder zat ik na orkaan Irma in een denktank voor jeugd- en jongerenprojecten tijdens de wederopbouw en zit ik nu in een denktank over de voedselvoorziening en voedselkwaliteit op de eilanden.''

Advies

"Er wordt vaak een erg positief beeld geschetst van het studentenleven in Nederland. Het eerlijke verhaal? Er zijn momenten dat alles mislukt, dat je maandenlang moet huilen en dat je ontbijt, lunch en avondeten bestaan uit één pizza. Iedereen is rond zijn 23ste wel een keer een puinhoop. Ik ben het ook. Het is geen probleem als je een keer een toets niet haalt of zonder werk zit. Je mag fouten maken en struikelen, zolang je maar naar voren valt en er iets van leert. Hoe ben je gegroeid? Het is daarnaast belangrijk om mensen te zoeken op je eigen frequentie, het liefst met meer ervaring. Ze zaten ooit in een vergelijkbare situatie en kunnen je adviseren.''

Dankbaar

"Inwoners van St. Eustatius steunen anderen Statianen. In woorden én met een positieve houding. Het hele eiland is trots als een Statiaan slaagt voor een examen. Ik ben hen dankbaar en vooral de mensen die de tijd en moeite hebben genomen om in mij te investeren als mens. Mijn moeder, mijn oma, mijn tantes, mijn peettante, de dames bij het de arbeidsbureau en vele anderen. Docenten van mijn middelbare school die kennissen uit hun eigen netwerk in Nederland vroegen om mij te helpen toen ik geen stageplek kon vinden. In zulke situaties mag je niet ondankbaar zijn.''
Solange Wilson Spotlight Ocan Caribisch Saba

Solange Wilson

Deze week Solange Wilson uit Saba, specialist in online-communicatie, vrijwilliger bij de Unleashed Potential Group en blogger van Thoughts of Sol.

"Ik had een mooie en onbezorgde jeugd op Saba, maar wist als kind al dat ik het eiland zou verlaten om te gaan studeren. Ik zag mezelf in een leidinggevende functie. Een zakenvrouw of manager. Op mijn 17de, na high school, ging ik dus naar Nederland voor de HBO-studie International Business in Groningen. Het was een ramp. De studie sloot niet aan op mijn sterke kanten en mijn persoonlijkheid. Mensen met wie ik sprak, vonden het zelfs raar dat ik voor international business had gekozen. Communicatie was mijn sterkste kant. Toen ik van studie wisselde, ging het goed. Communicatiewetenschap was een brede studie waarmee ik verschillende kanten op kon. Sociale media waren in opkomst en werden door ondernemers gebruikt om hun bedrijf verder te helpen. Interessant is dat sociale media veel mogelijkheden bieden. Je kunt kiezen welk verhaal je wil vertellen. Je kunt kiezen of je het persoonlijk wilt gebruiken of zakelijk. En op basis van reacties zie je hoe je verhaal is ontvangen en waar je het aan kunt passen. Ik hielp verschillende vrienden met hun sociale media en koos ook stages op dat vlak. Na het behalen van mijn HBO-diploma haalde ik mijn master in Bedrijfscommunicatie en Digitale Media aan de Universiteit van Tilburg.''

Obstakel

"Ik moest wennen toen de studie International Business niet lukte. Ik begreep het niet, want ik had tot dan toe eigenlijk nooit gefaald. Die verkeerde keuze heeft me uiteindelijk wel bij de juiste studie gebracht. De echte teleurstelling was dat ik geen werk vond met mijn master in communicatie. Alle bedrijven zochten iemand die net afgestudeerd was maar tegelijkertijd al vijf of tien jaar ervaring had. Na elke sollicitatie hoorde ik dus dat ze iemand hadden gevonden die meer geschikt was. Of iemand die ze al kenden. Ik vond het lastig. Ik ging aan mezelf twijfelen. Uiteindelijk stond ik voor een keuze: zelf als ondernemer beginnen of een manier zoeken waarop ik de gevraagde ervaring kon krijgen. Ik koos voor die tweede optie. Ik ben gaan werken bij Primark, een kledingwinkel met betaalbare mode. Ik begon als medewerker en klom snel op naar een managementfunctie. Eigenlijk ben ik daar ook bezig met communicatie. Boodschappen van de leiding overbrengen aan het team. Mensen adviseren over de benadering van klanten. Voortdurend wisselen tussen Engels en Nederlands, want het is een bedrijf met een internationaal team. Als vrijwilliger voor de Unleashed Potential Group ben ik daarnaast echt actief op mijn eigen vakgebied.''

Helpen

"Unleashed Potential Group is een organisatie van mensen uit Saba, St. Eustatius en vooral St. Maarten. Ik zet hun communicatieafdeling op. UPG wil vanuit Nederland een bijdrage leveren aan de eilanden, vooral op sociaal economisch vlak. Tegelijkertijd bieden we studenten, afgestudeerden en anderen die afkomstig zijn van de eilanden een mogelijkheid om praktijkervaring op te doen, waarmee ze op termijn terug kunnen naar hun geboorte-eiland. Dan hebben ze de ervaring die aansluit op hun diploma en kunnen ze ook een salaris vragen dat past bij dat diploma en die ervaring. In mijn blog Thoughts of Sol deel ik mijn ervaringen over de weg naar succes. Eerst vooral mijn gevoel over de moeite die het koste om werk te vinden, maar vanaf nu de lessen die ik geleerd heb. Die ervaringen kunnen een inspiratie zijn voor anderen.

Dankbaar

"Ik heb veel te danken aan mijn familie. Ik zou er niet zijn zonder mijn vader en moeder. Mijn vader is charismatisch, humoristisch en expressief. Als publieke figuur is hij erg aanwezig op Saba. Mijn moeder heeft een sterke focus en is heel vastberaden, maar ze is op Saba minder zichtbaar dan mijn vader. Ik ben ook beïnvloed door mijn oudere broers en zussen. Veel van mijn favoriete muziek of films ken ik via hen. Als jongste van het gezin, scheel ik tien jaar met hen, dus mijn leeftijdsgenoten hebben vaak nooit van die films of muziek gehoord. Ik heb daarnaast veel steun aan tantes, nichten en neven in Nederland."

Inspiratie

"In het jaarboek van mijn school werd ik omschreven als Most Likely to Succeed, dus de persoon met de meeste kans om iets te bereiken. Ik krijg energie van mijn overtuiging dat ik het ga redden. Ik ben vastberaden om succes te hebben. Die focus en die droom zijn mijn voornaamste motivatie. Als ik terugkijk dan blijkt dat mijn wensen en verwachtingen op de een of andere manier zijn uitgekomen. Ik wilde een leidinggevende functie en bij Primark heb ik die ook in zekere zin. Ik wilde kleine- en middelgrote bedrijven helpen met hun online-strategie en dat doe ik bij UPG. Nu droom ik van een conferentie waarin ik mensen toe kan spreken over leiderschap. Een soort TED-talk over communicatie. Maar ik ben me er bewust van dat dingen kunnen veranderen, dus ik leg me niet vast op iets specifieks.''

Advies

"Als je iets echt wil, dan lukt het ook. Als kind hoorde ik soms dat ik het door mijn familie makkelijker zou hebben dan anderen en natuurlijk spelen omstandigheden een rol. Maar veel belangrijker zijn de keuzes die je maakt. Ik heb zelf gekozen om te studeren, ik heb zelf besloten om na het eerste jaar in Nederland te blijven en door te zetten, ik heb zelf gesolliciteerd bij Primark. Al die keuzes hebben me een klein stapje dichter gebracht bij mijn dromen.''

Guiselaine Capella Ocan Spotlight Caribisch

Guiselaine Capella

Deze week de Curaçaose data-analyst en onderzoeker Guiselaine Capella, eigenaar van het bedrijf Databeet.

"Na het Radulphus College kwam ik naar Nederland voor de studie diergeneeskunde, want ik hou van dieren, vooral van honden. Ik haalde alle vakken die met dieren te maken hadden, maar natuur- en scheikunde gingen niet. Na 2,5 jaar moest ik dus iets anders zoeken. Het leek me altijd leuk om een eigen bedrijf te hebben, dus ik koos de HBO-studie Bedrijfseconomie die ik in vier jaar haalde en volgde daarnaast een aantal vakken aan de Universiteit van Amsterdam. Ik ging drie dagen per week voor kennisinstituut Atria werken, maar was nog niet klaar met studeren. Ik stroomde in bij de studie Economische Geografie aan de Universiteit van Utrecht en wisselde uiteindelijk naar Stadsgeografie, die ik heb afgerond. Ik werkte 3,5 jaar als onderzoeker voor Stogo, een onderzoeksbureau dat verbonden is aan de universiteit, en daarna als datamanager voor verschillende opdrachtgevers als ING en de Vrije Universiteit.''

Obstakel

"In 2010 maakte ik een groepsreis met de Transsiberië Express. In de trein kreeg ik een psychose. Ik werd opgenomen in een ziekenhuis in Mongolië, waar niemand Engels sprak. Na een paar dagen kwam er een patiënt die kon vertalen en kon ik terug naar Nederland, waar een behandeling volgde. Het heeft mijn leven op zijn kop gezet. Ik wist niet eens wat een psychose was. Ik zag en hoorde dingen die er niet waren. Ik dacht dat iedereen die ik kende, was overleden. Voor mijn gevoel kwam dat uit het niets. Achteraf bleek dat een slaaptekort bij mij de oorzaak is.
Na die psychose kreeg ik het advies om promoveren aan de universiteit te vergeten. Dat prikkelde mij juist. Ik hoefde niet per se te promoveren, maar wist dat ik nog veel mogelijkheden had. Het lukte een eigen bedrijf te beginnen als onderzoeker, data-analyst en bouwer van wordpress-sites. Een reis van drie weken naar Cuba ging probleemloos, dus ik besloot om reizen en werken te gaan combineren. Met twee grote opdrachten, waaronder een blog over ervaringsdeskundigen in de psychische zorg, reisde ik door Australië, Nieuw Zeeland, Singapore en Bali. Het was geweldig, maar na vijf maanden raakten de opdrachten op. Ik ging piekeren en had moeite om te slapen. Voor ik een nieuwe psychose kreeg, ging ik terug naar Nederland, waar ik al snel nieuwe opdrachten kreeg. Ik probeerde een paar keer te stoppen met mijn medicatie onder medische begeleiding, maar er ontstaat altijd weer een situatie met stress en weinig slaap. Dus nu neem ik medicatie in een lage dosis.''

Inspiratie

"Reizen en ondernemen zijn de pijlers in mijn leven. Ondernemen geeft vrijheid en zelfstandigheid, zeker nu ik eigen projecten heb. Ik werk misschien wel harder dan in loondienst, maar het geeft me rust. Juist het werken in loondienst zorgde voor stress. Reizen geeft een kans om andere mensen en culturen te leren kennen. Mensen in Cuba stelden vragen over het leven in anderen landen en ik stelde vragen over het leven in Cuba, dat toen nog afgesloten was van de wereld. Het is mijn meest dierbare reis. Ik ontmoette mensen die hun leven volledig hadden omgegooid door andere dingen te doen dan voorheen. Reizen is ook het overwinnen van angsten. De pelgrimsroute van Lissabon naar Santiago de Compostella voerde soms door een bos, waar ik alleen doorheen moest lopen. Of met iemand die ik net ken. Achteraf bleek dat om een hoge politiefunctionaris uit Engeland te gaan. Ik geniet daarnaast erg van de rust. De stilte en ongerepte natuur tijdens wandelingen in Nieuw Zeeland en Australië.''

Helpen

"Ik ben als reisleider betrokken bij Herstelreizen voor mensen die psychisch iets gehad hebben. In september waren we vijf dagen op Ameland. Onderdeel is de workshop Van Droom naar Doen. Veel mensen blijven na een psychose steken in hun dromen, maar durven niets meer te doen. Maar ze kunnen juist nog heel veel. Daarnaast heb ik samen met anderen de Reality Keeper opgezet, een gratis app voor mensen met een risico op psychoses. De app stelt verschillende vragen, bijvoorbeeld hoeveel tijd iemand heeft besteed aan sociale media. Was het meer of minder dan afgesproken? Dat geeft een indicatie, want bij een psychose zijn mensen vaak actiever op sociale media. Als er een aanleiding voor is, geeft de app direct de mogelijkheid om met iemand contact op te nemen. Contact is soms voldoende om een psychose te verbreken. De Reality Keeper is inmiddels aangepast voor mensen met een licht verstandelijke beperking en we willen hem nog aanpassen voor mensen met een depressie.''
 
Dankbaar

"Mijn ouders stimuleerden me altijd om te studeren en om iets te bereiken in het leven. Dat is gelukt, al is het geen huisje-boompje-beestje geworden. Aan mijn reizen heb ik vriendschappen voor het leven overgehouden. Claudia, een Italiaanse, die haar carrière als advocaat heeft opgegeven voor het schrijven van een reisblog. In Nederland heb ik veel steun gehad aan een aantal vrienden en collega-ondernemers met wie ik over mijn psychose kon praten. Eén van hen is Maarten Muis. We werken veel samen aan verschillende projecten.''

Advies

"Durf je dromen te volgen, wat ze ook zijn. Dat geldt voor iedereen, maar zeker voor mensen die te maken hebben met een tegenslag. Juist dan moet je kiezen waar je gezond van blijft of waar gelukkig van wordt. Dus durf die stap te zetten, ook al is dat waarschijnlijk moeilijk. En besef tegelijkertijd dat die stap niet per se naar die ene droom zal leiden. Mijn droom was dierenarts worden. Dat is het uiteindelijk niet geworden. Maar door het zetten van die stap kwam ik bij kruispunten, waar ik nieuwe keuzes kon maken. Het maken van keuzes betekent dat je leeft.''

Donaties

Wilt u een gift of donatie doen

Zelfs de kleinste giften zijn voor ons van grote betekenis.

Doneer