Portretten

Alwin Jolliffe: een ongelukkige zegen

Hij is de perfecte werknemer: trouw, hardwerkend en goudeerlijk. Alwin Jolliffe (24) is bescheiden en bereid om tot het uiterste te gaan. Vrienden roemen hem om zijn positivisme. En toch vindt hij zichzelf geen rolmodel. Onbegrijpelijk. Hij is het levende bewijs dat het cliché ‘na regen komt zonneschijn' maar al te waar is. Vanwege een ernstige ziekte verloor hij zijn vingers. Maar zit niet bij de pakken neer. Hij heeft iets negatiefs omgezet in iets positiefs. "Als dit de enige manier was om mijn leven om te keren dan ben ik dankbaar voor deze ervaring."

Door Nelly Rosa

De tweedejaars student Communication en Multimedia design kan zich weinig herinneringen van de periode dat hij ziek werd. ,,Het ging zo snel dat ik het niet bevatte. Ik was 16 jaar en woonde pas zeven maanden in Nederland. Ik kreeg meningokokkensepsis, een bloedvergiftiging .'' Simpel uitgelegd is het een infectie van het bloed die kan optreden bij hersenvliesontsteking. Hoe? De bacterie leeft bij veel mensen in de neus- en keelholte, maar hoeft niet schadelijk te zijn voor de gezondheid. Ons afweermechanisatie zorgt ervoor dat de bacterie niet kan binnendringen. Maar soms verslaat de bacterie het afweermechanisme van het lichaam en krijgt de drager hersenvliesontsteking.
Zo ook bij Alwin. Hij kreeg hoge koorts en hevige hoofdpijn. In een mum van tijd verkleurden zijn vingers. Dat was een teken dat ze afstierven. Met spoed moesten zijn geïnfecteerde vingertoppen worden geamputeerd. ,, Ik bleef vijf weken in het ziekenhuis en moest vervolgens naar een revalidatiecentrum. Ik had echt geen tijd om te kniezen over mijn verlies. De examenperiode zat er net aan te komen. In het ziekenhuis lag ik gebogen over mijn boeken.'' Het focussen op zijn studie loonde. Door hard te vechten, verliet hij het ziekenhuis met zijn mavo-diploma.

Zegen

Niet alles gaat zonder slag of stoot, sinds hij zijn ziekte heeft overwonnen. Iets simpels als het geven van een hand leidt al tot hoofdbrekens. ,,Als ik iemand een hand geeft, is dat de eerste impressie die ze van mij krijgen. Mijn handdruk voelt anders aan, daar kan ik niet omheen. Mensen kunnen verschrikt of nieuwsgierig reageren. Ik heb verschillende reacties meegemaakt, maar ik kan niet bepalen wat  mensen ervan denken.'' Zijn handen zijn een ongelukkige zegen. ,,Tijdens mijn revalidatie heb ik het gitaarspelen opgepakt om mijn fijne motoriek terug te krijgen. Ik ben er niet gelijk voor gevallen, maar toen ik merkte dat ik de akkoorden snel onder de knie kreeg, ben ik blijven spelen. Het klinkt raar, maar omdat mijn vingers breder zijn, kan ik de grepen sneller pakken. Ik was natuurlijk niet meteen geweldig, maar ik had ook geen ambitie om op te treden of eigen nummers te spelen. ‘' Maar het gitaarspelen of zelfs zijn beperking definiëren hem niet. De ongelukkige gebeurtenis bracht meer talenten boven water, zoals zijn tekentalent. Zonder deze infectie zou hij niet zijn waar hij nu is.  In het revalidatiecentrum volgde hij een dagschema met onder andere fysio-, muziek- en ergotherapie. Daar leerde hij hoe hij weer pen en potlood moest vastpakken. Om te oefenen tekende hij cartoons over. Hij bleek aanleg te hebben. Het idee om de grafische opleiding te doen, was geboren. ,,Helaas was ik te laat om me aan te melden  voor het eerste studiejaar. De selectierondes waren al geweest. Ik moest dus een nieuwe studie kiezen. Het werd marketing en communicatie. Ik had een vaag idee dat de twee studies wel in hetzelfde straatje pasten.'' Dus niet. Inmiddels had hij het cartoontekenen verruild voor realistische portretten. Hij meldde zich ditmaal op tijd aan en werd aangenomen voor het Grafische Lyceum.  Maar hoe goed het leven ook lijkt: de ideale studie, een redelijk leventje in Nederland, uiteindelijk ging de bloedvergiftiging hem niet in de koude kleren zitten. Hij boekte een vakantie naar Curaçao in de hoop daar soelaas te vinden. ,,Ik dacht bij mezelf dat door naar Curaçao te gaan de last minder zou worden. Maar toen ik terugkwam, was er niets veranderd. Ik voelde me nog steeds een beetje down.''

Ommezwaai

Wat er daarna gebeurde, vertelt hij in een vogelvlucht: ,,Ik gaf mijn leven aan God.  Ik zat in het tweede jaar op het Grafisch Lyceum toen ik mij bekeerde. Inmiddels vier jaar geleden. Een vriend nodigde mij uit voor een christelijk reggaeconcert van Christafari in Utrecht. Dit was geen normale kerk zoals ik gewend was. Mensen zongen, klapten en dansten. Ik wist niet dat het er zo vrolijk in een kerk aan toe kon gaan. De leadzanger nodigde mensen uit om naar voren te komen om hun leven aan God toe te wijden.  Hij vertelde dat ik gewoon blij mocht zijn in de Heer. Ik bad het zondaarsgebed, maar toen ik thuis kwam, voelde ik nog steeds een last. Ik bad, terwijl ik helemaal niet kerkelijk ben opgevoed. Toen ik had gebeden viel die last van mijn schouders af." De last die hij onbewust had opgebouwd door zichzelf  nooit vragen te stellen. ,,Ik bleef niet achter met de waaroms. Maar ik had wel moeite om mijn draai te vinden. Ik hield mezelf voor de gek door het te negeren. Ook vond ik het bijvoorbeeld irritant om steeds te moeten uitleggen wat er met mij was gebeurd. Ik  was altijd op mezelf aangewezen. Ik had geen lotgenoot in de buurt die mij tips kon geven. Nu heb ik er  vrede mee. Dat wil niet zeggen dat al mijn dagen perfect zijn. Er zijn momenten dat ik ermee zit, maar dan troost ik mezelf met de gedachte dat er mensen zijn die echt reden tot klagen hebben. Ik heb het goed. Kinderen met lepra in ontwikkelingslanden, zij hebben het pas hard. Ook al heb ik mijn moeilijke momenten, ik stap daar overheen.'' 

Hij stopt midden in zijn verhaal. ,,De lezers zullen toch niet gaan denken dat met mijn beperking zit? De meeste mensen zien me als een gehandicapte. Pech. Ik beschouw mezelf niet zo. Mijn leven draait niet om mijn beperking.'' Waar draait het dan om in zijn leven? ,,Uiteindelijk wil ik Gods weg, die hij voor mij heeft uitgestippeld, bewandelen. '' Hij is zijn leven wel eens afgedwaald van die weg. ,,Ik wil er niet te veel woorden aan vuil maken. Het ligt achter mij.  Waar ik het meest spijt van heb, is dat ik de stem van de Heilige Geest heb genegeerd en ongehoorzaam ben geweest. Ik moest met de gevolgen van die ongehoorzaamheid leven.'' Zoals hij al aangaf wil hij niet te veel van zijn innerlijk laten zien. Maar de relatie met God, werd zwakker. ,,Ik kon de stem van de Heilige Geest minder verstaan, waardoor ik keuzes maakte die ik eigenlijk bij gezond verstand niet zou maken. Ik snap nog steeds niet dat ik zo heb kunnen handelen. Ik ben blij dat die periode achter de rug is.'' Hij wil geen domme fouten meer maken en is voorzichtig met wat hij doet en zegt. Hij neemt het leven zoals het is en maakt er het beste van. Hij heeft zich als doel gesteld om eerst zijn hbo-opleiding te voltooien om daarna bij een reclamebureau in dienst te treden. En passant neemt hij freelancerklussen aan als webdesigner, die echter niet allemaal zo vlekkeloos verlopen. Hij houdt niet van problemen, maar met zijn laatste opdrachtgever botste het te veel. Hij kreeg zijn materiaal te laat aangeleverd en moest binnen twee dagen een klus klaren waar hij normaal weken over doet. ,,Maar ja, ik zit er niet meer over in. Ik heb geleerd dat het goed is om jezelf assertiever te presenteren. Ik kreeg het gevoel dat ze mij niet respecteerde, terwijl ik alle afspraken met haar ben nagekomen. Zij was degene die steken liet vallen.'' Hij stopt weer. ,,Straks denken de lezers dat ik een vervelende gast ben, iemand die zijn zin doordrijft. ‘' Of ze zien hem zoals zijn vrienden hem zien: De gast die het leven positief bekijkt. 

Alwins Rolmodels  zijn ouders W. Jolliffe (63), en H. Doval (61)

Ik heb respect voor wat mijn vader heeft bereikt. Na de mulo heeft hij als boekhouder gewerkt. Op latere leeftijd veranderde hij van baan en begon voor zichzelf als aannemer. Ik bewonder de wijze  zoals hij dingen op zijn eigen manier aanpakt. Hij heeft het best ver geschopt. Sommige mensen van zijn generatie hebben nooit een opleiding afgerond. Toen ik jong was overwoog ik om hetzelfde beroep als mijn vader te gaan beoefenen. Ik deed extra mijn best bij de wiskunde en economie, vakken die raakvlak toonden met zijn werk. 

Van mijn moeder heb ik geleerd te relativeren, dingen los te laten. Ze is rustig en denkt goed na voordat ze stappen onderneemt. Ze is niet roekeloos. Ik denk dat ik die karaktereigenschap van haar heb geërfd. Ook haar bescheidenheid. Ze treedt niet graag op de voorgrond, maar werkt hard achter de schermen.  

Login